Ο κόσμος μας έγινε λίγο πιο φτωχός και – αλίμονο – ακόμα πιο σοβαρός απ’ ότι ήταν. Ένας μικρός χαιρετισμός στον άνθρωπο που μας έδειξε πόσο αρμονικά συνδυάζονται το γέλιο, η τόλμη, η κοινωνική κριτική και η μαεστρία των λέξεων. Πάνω απ’ όλα: η απεικόνιση της ζωής στην ύψιστη χαρά και απόλαυσή της. Σα να…
Read more
Υποθέτω εάν αναζητούσαμε ένα λογοτεχνικό αντίστοιχο της μουσικής του Πάκο ντε Λουθία, αυτό θα ήταν το Romancero Gitano ή ο Ματωμένος Γάμος του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκείνο που ο Λόρκα κοινωνεί με λέξεις, ο Πάκο ντε Λουθία μεταδίδει με τη μουσική του. «Εκείνο». Εκείνο – να με συγχωρείτε για την επανάληψη, μα είναι σκόπιμη. Ο…
Read more
Υπάρχει λόγος που το “Time” είναι ένα από τα εμβληματικότερα τραγούδια ενός από τους εμβληματικότερους δίσκους όλων των εποχών. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, επίσης, πως στη σειρά του δίσκου, δυο τραγούδια μετά το “Time”, ακολουθεί ένα άλλο διαχρονικό φλοϋδικό τραγούδι: το “Money”. Χρόνος… και χρήμα. Και ανάμεσά σε αυτά τα δυο μια γέφυρα που τιτλοφορείται: “The…
Read more
Σκέψεις γραμμένες στο Λαγούμι λίγο πριν το νέο έτος. Πριν αρκετά χρόνια είχα διαβάσει ένα ενδιαφέρον άρθρο σε εφημερίδα των καιρών με θέμα του τους «περιπατητές». Το άρθρο μου είχε κάνει τόση εντύπωση, που κατόρθωσε ν’ αποτυπωθεί στη μνήμη μου. Ποιοι είναι οι «περιπατητές»; Είναι εκείνη η μερίδα των ανθρώπων που επιλέγουν να βγουν από…
Read more
«Μπορώ να συμμεριστώ οτιδήποτε εκτός από τη δυστυχία» είπε ο λόρδος Χένρυ σηκώνοντας τους ώμους. «Τη δυστυχία με τίποτα δεν μπορώ να τη δεχτώ. Είναι τόσο άσχημη, τόσο φρικτή, τόσο καταθλιπτική. Υπάρχει κάτι τρομερά νοσηρό στη συμπάθεια των συγχρόνων μας για τον πόνο του άλλου. Θα ‘πρεπε να μας συγκινούν τα χρώματα, η ομορφιά,…
Read more
Ημέρα Εγκυκλοπαίδειας η σημερινή. Όχι, μην αναζητάτε στο διαδίκτυο για “Παγκόσμιες Ημέρες” και τα σχετικά – η σημερινή υπήρξε Ημέρα Εγκυκλοπαίδειας για ΜΕΝΑ. Εξορμώντας απ’ το Λαγούμι μου το πρωί, εντόπισα παρατημένη δίπλα στον κάδο σκουπιδιών (προς μεγάλη μου έκπληξη) μια ανοιχτή κούτα γεμάτη παλιές (μα καλοδιατηρημένες) εγκυκλοπαίδειες. Πρώτη μου σκέψη ήταν η εξής:…
Read more
Ίσως η ωραιότερη λογοτεχνική εξύμνηση του γυναικείου σωματικού κάλλους, που έχω διαβάσει ως σήμερα, να βρίσκεται καταχωνιασμένη σε μια κρυφή γωνιά από τις “Χίλιες και μια Νύχτες”. Το χιλιόχρονο αυτό ορόσημο αποτελεί, μεταξύ πολλών άλλων, ένα από τα πλέον αισθησιακά έργα στην ιστορία της λογοτεχνίας – δεν είναι τυχαίο που ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι το…
Read more
“Is there anybody out there?…” Αυτοί οι στίχοι έχουν στοιχειώσει τη γενιά μας. Στίχοι χαραγμένοι με μαύρο μαρκαδόρο σ’ ένα κατάλευκο Τείχος, άσπρο σαν την παχύρευστη ομίχλη της σιωπής. Κι εκεί, πίσω απ’ το συμπαγές οχύρωμα των τούβλων, αντηχεί (ίσα που ακούγεται) μια ψιλή φωνή. Η φωνή κάποιου που ονειρεύεται τα παιδικά του χρόνια, ασφαλισμένος…
Read more
Υπάρχουν δύο τρόποι ν’ αντιμετωπίσεις τη βλακεία των ανθρώπων – ή, για να υιοθετήσουμε μια εναλλακτική “βαθύτερη” έκφραση: δύο τρόποι ν’ αντιμετωπίσεις το παράλογο της ύπαρξης. Ο ένας είναι να τα βάψεις μαύρα – όπως έκανε ο Κάφκα. Και ο άλλος είναι με το χιούμορ – όπως έκανε ο κύριος του σημερινού μας θέματος. Κατά…
Read more
Η νεαρή κυρία που βλέπουμε στην εικόνα λέγεται Φίλις Γουίτλεϊ (Phillis Wheatley). Όμως αυτό δεν είναι το κανονικό της όνομα. Είναι το όνομα που της χάρισαν τα αφεντικά της – όταν εφτά χρονών κοριτσάκι, εν έτει 1761, μεταφέρθηκε απ’ την πατρίδα της, τη Σενεγάλη, σ’ ένα πλοίο δούλων με προορισμό τη Βοστώνη. Η μικρή Φίλις…
Read more
Πρόσφατα σχόλια